پيش از انتخابات دوم خرداد دانشگاه با وجود يك دست بودن كامل تشكل­هاي دانشجويي، فضاي دانشگاه به شدت سياسي بود. انجمن اسلامي دانشجويان از خاتمي دفاع مي­كرد و فقط اخبار مربوط به او را در تابلوي برخود افكار پوشش مي­داد و يادم هست بعضي از دانشجويان بسيجي به انتقاد از تابلو آن را خاتم­كاري و خاتمي­نامه مي­خواندند.

انجمن اسلامي دانشجويي (گروه طبرزدي) نيز در آن زمان فعاليت زيادي داشت، در تابلوي اعلانات تقريباً به طور كامل اخبار انتخابات را پوشش مي­داد و هر هفته تريبون­آزاد برگزار مي­كرد. در اين جلسات تريبون آزاد گاهي اتفاقات جالبي مي­افتاد. يادم هست كه يك بار دانشجويي پشت تريبون رفت و حدود نيم ساعتي درباره­ي تندخواني صحبت كرد و وقتي ديگران اعتراض كردند، گفت مگر اينجا تريبون آزاد نيست، خب، من مي­خواهم راجع به اين موضوع صحبت كنم. يك نفر هم پاي ثابت اين جلسات بود و كتاب كوير شريعتي را هر جلسه مي­آورد و نيم ساعتي هم مي­خواند. بامزه­ترين اتفاق زماني افتاد كه يكي از دانشجويان از برخورد نگهبانان دانشگاه به شدت عصباني بود. پشت تريبون رفت و كفشش را در آورد و به دانشجويان نشان داد و گفت به من گفتند كه پاشنه­ي كفشت ضخيم است و اين مخالف شئونات اسلامي است و از من تعهد گرفتند كه شئونات اسلامي را رعايت كنم. آخر در كجاي اسلام ضخامت پاشنه­ي كفش را تعيين كردند؟! اوضاع مضحكه­اي بود، آن زمان به خيلي چيزها گير مي­دادند، عينك دودي، شلوار لي، پيراهن آستين كوتاه، خط ريش فانتزي. خيلي از دانشجويان بعد از اعتراض او آمدند و گفتند اين مسائل بي­اهميت است و نبايد مطرح كرد.

گاهي اوقات در آن جلسات بحث­هاي سياسي هم مطرح مي­شد. انجمن اسلامي دانشجويان با جلسات تريبون آزاد مخالف بود، بيشتر هم جنبه­ي رقابتي داشت. يك بار عليرضا طاهري عضو شوراي مركزي انجمن اسلامي دانشجويان پشت تريبون قرار گرفت و به تخطئه تريبون آزاد پرداخت. اول يك كمي در مورد پست مدرنيسم صحبت كرد و اين كه چرا شما اين قدر غافليد و دوره­ي پست مدرنيسنم شده است و شما خبر نداريد و بحث­هاي پيش پاافتاده مي­كنيد. سال­هاي 75 و 76 «پست مدرنيسم» مد شده بود و هر كسي كه مي­خواست ادعاي معلومات بكند بايد چند باري آن كلمه را به كار مي­برد، بعد از انتخابات دوم خرداد «گفتمان» مد شد. چند روز پيش از آن زهرا رهنورد هم به دانشگاه آمده بود و درباره­ي پست مدرنيسم سخنراني بي­معنايي كرده بود. ادعاهاي ديگر طاهري در بيهوده بودن تريبون آزاد نتيجه نگرفتن از جلسات بود و مي­گفت اگر اين جلسات نتيجه­اي داشته است، بياييد نتايجي را كه از جلسات قبلي گرفتيد بگوييد. جالب بود كه از آن به بعد در آخر جلسه مجري مجبور بود جمع­بندي و خلاصه­اي از مباحث ارائه كند.

اقدام مهم ديگري كه انجمن دانشجويي پيش از انتخابات انجام داد، انتخابات آزمايشي بود. البته قصد آن­ها اين بود كه در اين انتخابات حشمت­الله طبرزدي برنده شود و از اين قضيه براي تبليغات استفاده كنند. دو گروه در انجمن دانشجويي بودند، عده­اي مثل شهيدي كه تمايلي به طبرزدي نداشتند و آنجا فعاليت مي­كردند به خاطر اين كه جاي ديگري پيدا نكرده بودند و افراد معدود ديگري مثل نوري كه حامي طبرزدي بودند. دسته­ي اول تمام تلاش خودش را معطوف به حمايت از سحابي كرد. من و چند نفر ديگر از دوستانم كه تمايل به سحابي داشتيم از اين فرصت استفاده كرديم تا عزت­الله سحابي را معرفي كنيم. آن زمان در دانشگاه هيچ امكاني براي تبليغ او وجود نداشت. انجمن اسلامي دانشجويان به شدت مخالف ملي­-مذهبي­ها بود. واقعيت اين است كه اصلاً حمايت افراد انجمن اسلامي دانشجويان، به ويژه رضا دادجو از خاتمي هم موضوع پرسش­برانگيزي بود.

براي تبليغ سحابي از مجله­ي ايران فردا و ويژه­نامه­هايي كه براي تبليغات منتشر كرده بود استفاده مي­كرديم. محبوبيت سحابي ميان دانشجويان به سرعت زياد مي­شد و تقريباً هر كسي كه با ديدگاه­هاي انتقادي او از حكومت آشنايي پيدا مي­كرد، از او حمايت مي­كرد. براي استفاده از تابلوي برخورد افكار انجمن اسلامي دانشجويان، علي قاضي­ زاده و دوستش ابتكار جالبي زدند. آن­ها تصميم گرفتند كه مقاله­اي  به ظاهر انتقادي درباره­ي سحابي بنويسند و در آن با مطرح كردن شعارهاي مهم سحابي، او را نقد كنند. اين مقاله را با عنوان «كدام ملي؟ كدام مذهبي؟» نوشتند و براي تابلوي برخود افكار فرستادند. اتفاقاً مقاله را در تابلو نصب كردند. بعد از مدتي تصميم گرفتند كه مقاله­اي در جواب آن بنويسند تا انجمن بنا به اصل برخود افكار مجبور شود آن را هم منتشر كند. اين مقاله را هم دوست علی نوشت، اما انجمن اسلامي دانشجويان حاضر به انتشار آن نشد. اما بالاخره بچه­ها هر دو مقاله را در تابلوي انجمن اسلامي دانشجويي منتشر كردند.

با تبليغات زيادي كه بچه­ها براي سحابي كرده بودند، اميدوار بودند كه نفر اول شود. اما خاتمي هم نفوذ بيشتري داشت و هم امكانات زيادي براي تبليغ داشت. نفر اول انتخابات خاتمي با حدود 45 درصد آرا و نفر دوم سحابي با حدود 25 درصد آرا شد و نفر سود ناطق بود با حدود 13 درصد و بقيه هم كانديداهاي ديگر. نتيجه را به جزئيات كامل اعلام كردند. بعد از مدتي طبرزدي از آن­ها خواست كه نتيجه­ي آراي اول تا سوم را اعلام كنند و از رأي او صحبتي نكنند. اين نتيجه در بعضي مطبوعات انعكاس يافت، به ويژه در ايران فردا كه بالاخره از همين نتيجه هم راضي بود.

عزت­الله سحابي در پاسخ به پرسش خبرنگاري كه پرسيده بود آيا شما بهتر نيست انصراف بدهيد تا آقاي خاتمي با رأي بيشتري در دور اول انتخاب شود، گفت من اميدوارم كه آقاي خاتمي در دور اول رأي كافي بدست آورد، من آراي كساني را جذب مي­كنم كه اصلاً تمايلي به رأي دادن ندارند. اين موضع­گيري براي هر دو جناح رقيب مفيد واقع شد، از يك طرف محافظه­كاران خاتمي را تخطئه مي­كردند كه چرا يك ملي- ­مذهبي معلوم­الحال از او حمايت كرده است و از طرف ديگر هواداران خاتمي طرفداران سحابي را متقاعد مي­كردند كه بهتر است به خاتمي رأي دهند. گمان مي­كنم اكثر هواداران سحابي در آن انتخابات به خاتمي رأي دادند.

سحابي و طبرزدي هر دو رد صلاحيت شدند. بخشي از انجمن اسلامي دانشجويي بر خلاف تصميم مركز بيانيه­اي با امضاي انجمن در حمايت از خاتمي منتشر كرد. اين موضع باعث اعتراض هواداران طبرزدي شد. حشمت­الله طبرزدي در آخرين روزهاي انتخابات از ناطق نوري حمايت كرد. دو روز پس از انتخابات هم طبرزدي و هم سحابي پيروزي خاتمي را تبريك گفتند و آن را نه بزرگي به حاكميت تلقي كردند.

اول در مورد فريد صحبت كنم. فكر مي­كنم تنها چيزي كه مي­توانم درباره­ي او بگويم اين است كه آرزو كنيم هر چه سريع­تر به زندگي عادي برگردد و از محاكمه و بازداشت و مسائل ديگر خلاص شود. در مورد سابقه­ي فريد در دانشگاه علم و صعنت ايران و فعاليت­هايي كه كرده است گمان مي­كنم چندان به صلاح نيست كه فعلاً صحبتي بكنيم. اميدوارم بعد از حل مشكلاتش خودش توضيحاتي بدهد.

***

رضا شريفي توضيح ديگري در مورد انتخابات سال 76 داده است:

من در متن کارها نبودم فقط به پيشنهاد اکبر خاکی­جوان من و حاجی­کتابی که به تازگی با او سلام و عليکی داشتيم کانديدا شدیم. البته فراموش کردم بنويسم که نماينده تحکيم هم مجيد محمدی بود که وی نيز علاوه بر مشکلی که با دادجو داشت بسيار علاقمند به شلوغ بازی بود. يک پای معرکه هم او بود. چون توضيحات بيشتر بقیه دوستان حتماْ يه يادآوری مطالب کمک می‌کند شرح انحلال هيات نظارت و تشکيل هيات نظارت جديد و ردصلاحيت­ها را فعلاً به بقيه می‌سپرم. ضمناً چند عکس هست که بايد اسکن كنم.

***

گمان كنم بد نيست اگر ليستي از سايت­هايي را كه مربوط به علم و صنعت مي­شوند و وب­لاگ­هاي دانشجويان در اين وب­لاگ تعبيه كنم و از وب­لاگ­نويسان علم و صنعتي هم بخواهم كه اين وب­لاگ را به ليست­شان اضافه كنند. يك لينك­دوني يا گلچين مطالب اينترنت در مورد دانشگاه هم درست بكنيم بد نيست. سعي مي­كنم به زودي اين كارها را انجام بدهم. منتظر يك لوگوي آبرومند براي اين وب­لاگ هم هستم كه اميدوارم به زودي آماده شود و از همه مهم­تر منتظر مطالب شما هستم.

من نوشتن يادداشت را شروع مي­كنم، فقط به خاطر اين كه يك نفر شروع كرده باشد، وگرنه من چندان در بطن اتفاقات مهم و تأثيرگذار در دانشگاه نبودم. اميدوارم پس از اين مطلب ديگران بنويسند و من تنها نويسنده­ و اين مطلب آخرين مطلب وب­لاگ نباشد.

از سال­هاي 74-75 من دورادور مسائل انجمن اسلامي دانشجويان (از اين پس انجمن مي­نويسم) را دنبال مي­كردم، حداقل مي­دانستم كه چه كسي دبير است و انتخابات چه زماني برگزار مي­شود. گاهي اوقات براي تابلوي برخورد افكار دانشگاه مطالبي مي­فرستادم و بحث مي­كردم، البته اغلب پذيرفته نمي­شد. در سال 75 و تا حدودي 76 من در خانه مطبوعات دانشگاه كار مي­كردم و در آنجا من با مسائل و شخصيت­هاي سياسي آشنايي پيدا كردم. ماه­هاي نزديك به انتخابات دوم خرداد 76 تقريباً همه­ي روزنامه­ها را مرور مي­كردم. ابتدا هوادار عزت­الله سحابي بودم و پس از رد صلاحيت او از سيدمحمد خاتمي حمايت مي­كردم.

پس از شور و هيجان انتخابات علاقمند بودم كه در امور سياسي دانشگاه فعاليت كنم. اما فضاي دانشگاه به شدت خفقان­آور و كاملاً يك­دست بود و فضاي غالب با بنيادگرايان بود. همه­ي گروه­هاي دانشجويي را آدم­هاي متعصب و به شدت انقلابي اشغال كرده بودند. اكثر آن­ها با وجود اختلاف نام و نوع كاري كه داشتند، در كنار آن فشار آوردن به دانشجويان و گير دادن تحت عنوان امر به معروف و نهي از منكر را هم يكي از وظايف اصلي خودشان مي­دانستند.

دبير انجمن اسلامي دانشگاه، رضا دادجو در ميان دانشجويان وجهه­اي بسيار وحشت­آور و متعصب داشت.  پس از دوم خرداد بيانيه­اي با نام خودش صادر كرد و در آن از سخنراني دكتر سروش در دانشگاه اميركبير به شدت انتقاد كرد و باعث شد نام انجمن تيتر اول روزنامه­هاي كيهان و رسالت شود. اين موضوع آن هم پس از دوم خرداد مايه­ي شرمندگي همه­ي دانشجويان شد.

از آنجا كه انجمن اسلامي دانشجويان تنها نهاد انتخاباتي دانشگاه بود به فكر افتادم كه در انتخابات شركت كنم. به چند نفر ديگر هم توصيه كردم. به علي قاضي­زاده گفتم و او گفت ما شرايطش را نداريم و رد صلاحيت مي­شويم و بهتر است خودمان را خراب نكنيم، گفتم به هر حال ثبت نام ضرر ندارد. به چند نفر از دانشجويان معماري از جمله كامران فتاحي پيشنهاد دادم. كامران سابقه­ي اسارت داشت و من اميدوار بودم كه او را رد صلاحيت نكنند و با تبليغات و يك كمي هم شعارهاي آزادي­خواهانه بتوانيم انجمن را به دست بگيريم. من غير از خودم فقط كامران را توانستم براي ثبت نام متقاعد كنم.

طبيعي بود كه ما از فضاي بسته­ي داخل انجمن خبر نداشتيم. در آنجا دوئل بزرگي در جريان بود، به ديگران كه اجازه­ي رقابت نمي­دانند، هيچ، درگير رد صلاحيت هم­ديگر هم بودند. من رد صلاحيت شدم و بعدها فهميدم كه با اتفاق آرا بوده است. من اعتراض كردم و يك جلسه­ي توجيهي براي من گذاشتند، خاكي­جوان در آن جلسه موضوع بوف كور و اعتقادات ضعيف ديني را اعلام كرد. از نظر آئين­نامه كاملاً حق با او بود، من يك مقدار در مورد بوف كور وراجي كردم، بعد وارد بحث اعتقادات شد، گفتم شما از كجا به اين موضوع رسيديد، گفت شما را در مسجد تا به حال نديدم، گفتم هر كسي كه به مسجد نرود كه لزوماً بي­اعتقاد نيست، جواب داد كسي كه قرار است وارد انجمن شود بايد وجهه ديني بارزي داشته باشد. يك كمي بحث را ادامه دادم و بعد رفتم.

عليرضا طاهري عضو شوراي مركزي انجمن چند نفر را به هيأت نظارت فرستاده بود تا يك گروه سه نفره را وارد انجمن كند. افراد حامي او در هيأت نظارت 4 نفر از 7 نفر بودند و در مرحله­ي اول صلاحيت رضا دادجو دبير سابق انجمن را رد كردند. اين موضوع جنجالي به پاكرده بود. نهايتاً يك نفر از آن چهار نفر مردد شد و دوستان طاهري اكثريت را از دست دادند و صلاحيت افراد خودشان هم زير سوآل رفت. طاهري و دوستانش به شدت نگران انتخابات و در تكاپو بودند.

جلسه­اي در خوابگاه برگزار كردند و من و يك نفر ديگر را هم براي مشورت و چاره­جويي دعوت كردند، الآن درست يادم نيست علي قاضي زاده بود يا كامران فتاحي. در هر صورت من آنجا براي اولين بار با گروه طاهري آشنا شدم. در آنجا از او پرسيدم كه چرا دادجو را رد صلاحيت كرديد، او از رد صلاحيت او به شدت دفاع كرد و دليلش هم  سو، شهرت اخلاقي  بود. از رفتارهاي مستبدانه دادجو صحبت مي­كرد و اين كه حتا به كسي اجازه بحث و گفتگو در انجمن نمي­داده است. علي صفري كه با او هم براي اولين بار در آن جلسه آشنا شدم، براي چاره­جويي پيشنهاد داد كه دانشجويان را باخبر كنيم و يك تجمع اعتراضي بزرگ در خوابگاه برگزار كنيم تا مشكل حل شود. به اين خاطر اين صحبت او هنوز در ذهنم مانده است، كه آن زمان اين حرف خيلي عجيب و غيرواقع­بينانه بود. اكثر دانشجويان از انجمن وحشت داشتند، خيلي از آن­ها وقتي از كنار انجمن رد مي­شدند، دماغ­شان را مي­گرفتند و صفري انتظار داشت كه آن­ها سينه­چاك انتخابات انجمن بشوند. در نهايت تصميم طاهري و دوستانش بر اين قرار گرفت كه روي مخ نفر چهارم بيشتر كار كنند، بلكه مشكل حل شود.

من از جزئيات بقيه­ي اتفاقات تا برگزاري انتخابات خبري ندارم، از طريق يكي از دوستانم كه در انجمن دانشجويي (گروه طبرزدي) بود و در هفته­نامه آزادي (رفعت بيات) كار مي­كرد، مشكل انتخابات را در ميان گذاشتم و خواستم كه در آنجا منعكس كند. او هم اين كار را كرد اما نه آن طور كه من مي­خواستم. يادداشت مرا كلاً كنار گذاشت و همه چيز را از نو نوشت، البته اشاره­اي هم به اوضاع غيرعادي انتخابات انجمن كرده بود.

بعد از تأييد صلاحيت گروه سه نفره يعني احمد فرجي، علي­محمد صفري و مصطفي فيض­بخش، من به اتفاق علي قاضي­زاده براي­شان تبليغاتي در سطح دانشگاه انجام داديم. يك برگ معرفي و شعار تبليغاتي نوشتيم و يك برگ ديگر هم يك ليست حمايت از اين سه نفر. از خيلي از افراد براي آوردن اسم­شان اجازه گرفتيم، به بعضي هم اصلاً چيزي نگفتيم. همين موضوع باعث دردسر شد و دو نفر از همشهري­هاي من حسابي شاكي شدند، حق با آن­ها بود. نفر اول با صحبت و كمي چاخان كوتاه آمد، اما نفر دوم حسابي عصباني بود. نهايتاً به او پيشنهاد كردم كه يك اعلاميه در همان سطح منتشر كنم و حمايت او را تكذيب كنم، اين كار را نكردم اما او هم ديگر حرفي نزد. علي قاضي­زاده در خوابگاه دانشجويان ورودي 76 بود و نفوذ زيادي روي آن­ها داشت و توانست رأي زيادي براي ليست جمع بكند.

من درست نمي­دانم، كساني كه قديمي­ترند مي­توانند توضيح بدهند كه آيا اين اولين بار بود كه در انتخابات انجمن در سطح دانشگاه حمايت ليستي انجام مي­شد يا نه. بعضي مي­گويند اولين بار بوده است. در هر صورت سه نفر ليست انتخاب شدند و خارج از آن رضا شريفي و علي حاجي كتابي و خانم­ها خليلي و بهادري هم انتخاب شدند. ممكن است اين اسامي اشتباه باشد، اما چهار نفرشان را مطمئنم. بعدها قاضي­زاده وارد انجمن شد و مسؤوليتي هم گرفت، من هم كم­كم وارد انجمن شدم، كامران فتاحي هم با انجمن هم­كاري­هايي كرد. بعد از آن جو دانشگاه از حالت يكنواختي خارج شد و حداقل يك گروه دانجشويي در دانشگاه ديگر مزاحم دانشجويان نمي­شد.

موضوع اين نوشته بحث تفصيلي بيشتري نياز دارد و من نقش چنداني در آن نداشتم، اميدوارم از طرف دست­اندركاران اصلي اشتباهات برطرف و موضوع كامل­تر شود.

توضيحات رضا شريفي:

در اين وب­لاگ بناست دانشجويان و دانش­آموختگان دانشگاه علم و صنعت ايران توضيحاتي درباره­ي خاطرات دانشجويي خود به ويژه فعاليت­هاي سياسي و فرهنگي در طول ساليان گذشته بدهند. فعلاً مديرت اين وب­لاگ را من از طرف خودم بر عهده گرفته­ام، البته مديريت مشاركتي هم شايد مفيد باشد. اما از آنجا كه تاريخ نشان داده است كه همواره حكومت­هاي استبدادي سريع­تر و كارآمدتر به رتق و فتق امور مي­پردازند و خطرات را هم سريع­تر دفع مي­كنند، يعني از نظر تجربي ثابت شده است كه اين شيوه كارآمدتر است، من با احترام به تجربه با اين شيوه شروع مي­كنم. البته اگر بعداً آدم­هاي دمكرات مدعي شدند، بحثي نداريم، فقط  بايد ببينيم زور كدام يك بيشتر است.

من با همه­ي كساني كه ارتباط داشتم و در دوره­اي فعاليت سياسي يا فرهنگي مي­كرده­اند نامه­هايي فرستادم و خواسته­ام كه خاطرات­شان را براي درج در اين وب­لاگ آماده كنند. برخي از دوستان هم قول مساعد داده­اند، اما مشابه همه­ي كارهاي ديگر همه منتظرند كه كار شروع شود تا بعد تصميم بگيرند. بنابراين اگر نيرويي جلوتر از ديگران وارد عمل نشود، اين دور باطل بي­نتيجه ادامه پيدا خواهد كرد و هيچ كس هيچ چيز نمي­نويسد. در اينجا باز هم به مزاياي داشتن يك ديكتاتور پي مي­بريم كه در اين جور مواقع قاطعانه تصميم بگيرد و وارد عمل ­شود. البته من بايد اعتراف كنم كه اول خيلي به كارآمدي ديكتاتوري ايمان نداشتم و سعي داشتم با مشورت با ديگران كار را شروع كنم، خوشبختانه زود به خودم آمدم. البته واضح است چون مي­بينيد كه وب­لاگ باز شده است.

مواردي كه به نظرم مي­رسد براي نوشتن در اين وب­لاگ خوب است رعايت كنيم در زير مي­آورم:

1- نام­ها واقعي باشد و اگر مطلبي هست كه نويسنده گمان مي­كند نام بردن از افراد در آن خطرناك است، بهتر است از خير آن بگذرد.

2- عكس­هايي كه استفاده مي­شود، در صورت امكان قديمي يعني نزديك به زمان خاطرات باشد.

3- در مطالب ارائه شده، فقط به ذكر خصوصيات و مسخره كردن ديگران اكتفا نشود، هر چند گاهي اين كار هم لازم است، اما در نهايت مطالب ارائه شده اطلاعاتي هم به خواننده بدهد. تملق بيش از حد و الفاظ ركيك به كار نرود به نظرم بهتر است.

4- در صورت امكان از موضع­گيري سياسي نسبت به مسائل جاري كشور و انتقاد از مسؤولان پرهيز شود تا اين وب­لاگ رنگ و بوي سياسي از نوع خطرناك آن نگيرد. البته من نمي­توانم معيار دقيقي براي اين موضوع تعيين كنم، منظورم اين است كه دردسر درست نكنيد، اگر خيلي ادعاي سياسي­كاري داريد برويد براي خودتان سايت سياسي بزنيد.

5- از افشاي مسائل خصوصي ديگران از قبيل نوشيدني­ها و دودكردني­ها و بويژه مسائل سكسي و عشقي اگر مطمئن نيستيد كه رضايت دارند، بپرهيزيد.

از آنجا كه خودم هنوز در مورد اين چيزهايي كه گفتم، علاوه بر نام وب­لاگ و ظاهر آن هنوز تصميم قطعي نگرفتم، شما مي­توانيد در همه­ي اين موارد نظر مشورتي بدهيد.